Un brote... Ένα βλαστάρι...

Por impulso y no por decisión salió a la calle y caminó sin pensamientos con una bola de aire retenida en el centro del pecho. 

Llegando a las afueras se detuvo.

Respiró.

Y esa vez el aire sí entró.

No resolvió nada. La pesadumbre no desapareció pero se aflojó.

Se agachó y tocó la tierra. Fría pero viva y persistente.

Comprendió entonces que no buscaba respuestas, sino recordar algo tan simple como que él también era parte de aquello y que, incluso en los días más grises, algo en su interior trataba de brotar a pesar de todo.

Solo era un cuerpo más, en primavera, bajo el mismo cielo.

Y eso, por esa mañana, bastaba.

Sírvanse...

 Tostado o sin tostar...

Participación en ΞΥΠΝΉΜΑΤΑ de Aristea...

Από παρόρμηση, όχι από επιλογή, βγήκε στον δρόμο και περπάτησε άσκοπα, με μια μπάλα αέρα παγιδευμένη στο κέντρο του στήθους του.

Φτάνοντας στα περίχωρα, σταμάτησε.

Αναπνεύσε.

Και αυτή τη φορά, ο αέρας μπήκε.

Δεν έλυσε τίποτα. Η βαρύτητα δεν εξαφανίστηκε, αλλά υποχώρησε.

Έσκυψε και άγγιξε τη γη. Ψυχρή, αλλά ζωντανή και επίμονη.

Κατάλαβε τότε ότι δεν έψαχνε για απαντήσεις, αλλά μάλλον για να θυμηθεί κάτι τόσο απλό όσο το ότι κι αυτός ήταν μέρος όλων αυτών, και ότι, ακόμα και τις πιο γκρίζες μέρες, κάτι μέσα του προσπαθούσε να βλαστήσει παρά τα πάντα.

Ήταν απλώς ένα άλλο σώμα, την άνοιξη, κάτω από τον ίδιο ουρανό.

Και αυτό, για εκείνο το πρωί, ήταν αρκετό.